„Gdzieś na naszej planecie żyją ludzie doskonali - normalni, zrównoważeni, pozbawieni lęków, braku poczucia bezpieczeństwa, dziwactw, czyli tego wszystkiego, co nęka pozostałych.Nazywamy ich nieneurotykami. Nieneurotycy spokojnie i syste-matycznie czytają wszelkie poradniki, jakie ukazują się na rynku. Spędzili więcej czasu na analizach niż sam Woody Allen.Ulepszyli swoją pamięć, zdolności językowe, umiejętności kulinarne oraz stosunki z innymi ludżmi. Nie boją się psów, pająków, wody niezdatnej do picia, elektryczności czy też windy.Dobrze sobie radzą z urządzeniami mechanicznymi, sąsiadami i osobami na stanowiskach. Nigdy nie nadużywają władzy. Lubią siebie i to w każdej sytuacji. Są zadowoleni ze swego ciała i wyglądu. Nie dbają o to, że się starzeją..... Z seksem świetnie sobie radzą. Nigdy nie martwią się, czy im stanie, czy będą jakieś kłopoty i czy nie zasną, zanim to wszystko się skończy”.
Susan YOUNG „Ty także jesteś neurotykiem”

Z Ryszardom Gąsierkiewiczem, trenerem neurolingwistycznego programowania rozmawia Joanna Lamparska

Stosy poradników nauczających, jak żyć , robić dobre interesy, być szczęśliwym, wiecznie młodym, bogatym i zdrowym stanowią źródło sukcesu przede wszystkim ich autorów (finansowo nader zresztą wątpliwego, biorąc pod uwagę wysokość tantiem). Kupującym natomiast dają niewiele. No, chyba, że kupujący czerpią poczucie szczęścia i sens życia z dotowania autorów poradników, w co wierzę raczej niechętnie, choć dużo czytałem o Matce Teresie z Kalkuty.

„Nie wiem, czy widziałeś kiedyś mapę ludzkiego umysłu. Widać na nim linie zygzakowate, podobne do wykresu temperatury na karcie szpitalnej. Linie te są, prawdopodobnie, drogami biegnącymi przez wyspę. Bo Nibylandia jest zawsze - w mniejszym lub większym stopniu- wyspą, gdzie błyskają, od czasu do czasu, zdumiewające barwy i gdzie są koralowe rafy, podejrzanie wyglądające okręty w pobliżu brzegów, dzicy ludzie, odludne legowiska zwierząt, gnomy zajmujące się krawiectwem, jaskinie, przez które płyną rzeki, książęta mający sześciu starszych braci, chyląca się do upadku chatka i pewna, bardzo maleńka, stara pani o haczykowatym nosie. Nie byłaby to trudna mapa, gdyby to było już wszystko. Ale jest jeszcze : pierwszy dzień w szkole, religia, ojcowie, okrągły staw, robótki igłą, morderstwa, wieszanie, nieregularne czasowniki, tort czekoladowy, wkładanie szelek, powiedz „Chrząszcz brzmi w trzcinie !”, trzy pensy za to, że sam sobie wyrwiesz ząb – i tak dalej. Te sprawy i rzeczy są albo częścią wyspy, albo należą do innej mapy, która przez nią prześwituje. A wszystko to razem jest bardzo pogmatwane, zważywszy w dodatku, że nic nie chce stać spokojnie.